Het Leven zoals het is ...

Ik zit in een fase in mijn leven.

Gelukkig, want anders was ik dood. Zou dat eigenlijk erg zijn, dood zijn? Geen last van hooikoorts, geen mislukte politiekers, geen verkeersagressie (daar ga ik toch van uit – of zou er in de hemel ook een E19 zijn met godverdomde werken – neen, die ‘godverdomde’ laat ik er in de hemel best af ...) ... Hmm sounds good ...

Neen dus, ik zit in een fase in mijn leven waarin ik niets weet en niets durf en niets onderneem en niet gelukkig ben met status-quo en geen actie onderneem om die te doorbreken, kortom ... ik weet niet wat ik wil! En dan bedoel ik voornamelijk op professioneel vlak.

Ben ik gelukkig met mijn werk of niet? Blijf ik bij mijn werkgever of niet? Indien niet, ga ik bij een ander bedrijf werken of word ik zelfstandig? Doe ik uberhaupt graag dat wat ik doe? Ja of nee? Vaak of nooit? Zwart of wit?

This reminds me of  dat verhaaltje van Dimitri Leue – Lodewijk de Koningspinguin. “Lodewijk was een waggelaar, een twijfelaar, een weet-niet-wat-doen-eraar ... Ben ik nu op weg naar de zee of is de zee nu op weg naar mij? ...”

Exactly how I feel. Maar bon, wat doe je ermeer? Ermee gaan slapen, en opstaan. Tijdens het eten, tijdens het spelen met de dochter en tijdens het vrijen ... Dit leidt ertoe dat alles eronder lijdt [nvdr stomme zin – maar wilde gewoon die twee leiden / lijden samenproppen – achteraf bekeken niet zo’n goed idee – kan nog backspacen maar heb er geen zin in ... of toch?].

Pfff, effe breaken ...

Leuke baan, prachtige auto, mooie centjes op de rekening elke maand opnieuw ...

Twijfelen tussen Canon of JVC, de Canarische of de Dominikaanse, Boss of Van Noten, zilver of goud ...

Zijn eenvoudige dingen niet méér puur, echter of gewoon goed genoeg?

Meer en meer beseffen dat je verandert in een Materialistisch Zwijn ...

Ik ben geen natuurmens. Als er in de wereld één natuurkundige maagd is, dan bevindt die zich nu achter deze PC, al typend over dingen waarvan hij niks afweet.

Maar er zijn zekerheden in het leven! Zo merk ik hier ter plaatste, in real-time, ongecensureerd op dat mijn plant die in mijn kantoor voor mijn neus staat plant te wezen, verdacht veel rooi plekken heeft.

Met mijn 32j ben ik wel oud en wijs genoeg om te weten dat een plant, die volgens de regels van de biologie (... en ja, anderen zeggen gewoon "het werk van God") groen hoort te zijn.

Dit is dus NIET goed! Niet dat ik ervan ga hyperventileren of zo, neen, want zoals gezegd, ik ben nu eenmaal geen natuurliefhebber. [wat dan weer verkeerd geinterpreteerd kan worden: ik haat de natuur niet, ik wandel graag in de natuur - alsof je ergens anders kan wandelen -, ik vind het gewoon niet interessant te weten hoeveel nerven een blad van deze of gene boomsoort heeft].

Dus - HELP, wie heeft een middel tegen rooi plekken?

Woensdagmiddag 15h

Dat moet wel PRIME TIME zijn in Blogland. Deze gedachte werkt verlammend. Ik wil rustig aan mijn blog-activiteit wat terug opdrijven, en dan moet ik al onmiddellijk tegen andere Blogkanonnen wedijveren.

Nu ja, "moeten" ... alleen sterven moet, de rest is hoe je 't bekijkt. Maar ik hou wel van een uitdaging. Ik trap soms wel eens graag tegen de schenen. Ik durf zo nu en dan wel eens een linkse of een rechtse uppercut uit te delen [figuurlijk dan, want fysiek ben ik niets meer dan een nietige angsthaas].

Om mijne teller te laten exploderen, zou ik in de titel allerhande verwijzingen moeten maken naar *** en ****** en ** en ******** en **** en ... Ik neem aan dat je de "*" zelf wel creatief kan invullen? Maar neen, zo laag val ik niet. Al hebben anderen dit al wel succesvol voorgedaan.

Succes, het blijft een raar iets. Wanneer ben je succesvol? Als je een goedbetaalde baan hebt? Als je getrouwd bent met de leukste, liefste en bovendien mooiste en coolste chick van de wereld? Als je stelselmatig met je Volvo iedereen het nakijken geeft? Wel, ik kan u garanderen ... ik heb het allemaal, en toch voel ik me niet succesvol.

Mislukking, dat komt eerder in de buurt. Maar who cares ... jullie kennen mij niet, en ik ken jullie niet [*zucht van verluchting*]. Door dit neer te typen twijfel ik alweer aan mijn opzet [remember blog-activiteit-verhogend-doel].

Misschien moet ik me maar eens minder beginnen te laten leiden door emoties. Ja, dat wordt het!! Vanaf nu gedaan met mister Nice Guy, in de vergeethoek die EQ-truut, gewoon staalharde dictator! Al wie op mijn weg komt wordt medogenloos omver geblazen ...

Watch out! Here I come! The Blog-activity-increasing Stalin!

Ik zit hier in mijn kantoor, achter mijn peeseeke en zie voor me:

1. Een plantending dat zo uit de botanische tuinen zou kunnen weggelopen zijn;

2. Bomenverspilling door de totaal overbodige relatie-kerstkaarten-hype die er nog steeds heerst in deze verspilgrage economische wereld;

3. Een vakantieplanning-kalendar die er keer op keer in slaagt me te doen inzien dat bibi geen verlof heeft tussen Kerst en Nieuw;

4. Een factuur van 13,000EUR die ik nog moet goedkeuren ter betaling;

5. Een deprimerend schilderij, in donkerblauw, aan het zwart grenzend, met wat witte strepen op, de kunstkenner in mij ziet er een niet-geslaagd eindwerk van het 1ste jaar beeldende kunst in;

6. Een reus die voorbij de deur paradeert;

7. Een archiefkast, met 1 cm stof [heb nagemeten: eigenlijk 0.7cm, but you get the point, no?] alsof ze zelf al jaren in het archief staat;

8. Een whiteboard, waar mijn voorgangster met permanent markers op gekribbeld heeft, en bijgevolg nu alles behalve white is;

9. En klok die aangeeft dat het kwart over acht is, en dat er dus dringend moet verdergewerkt worden.

Een ochtend op kantoor ... echt wel de ultieme kick ...

Hoe lang nog?

Ik moet dit nog. Dat daar wacht OOK nog. Waarom is zus nog niet gebeurd? Wie heeft zo laten liggen?

Alsmaar sneller, groter, beter, meer ...

Wordt er ook een upgrade gedaan van mezelf? Hoe moet ik hier anders mee omgaan? Ooit al eens Windows Vista proberen te draaien op een Pentium I?

Samengevat: HELP!!

Moeten dringend gebeuren:

• Haag in de tuin afdoen;
• Auto wassen;
• Pakje voor mijn vrouwtje haar 30ste verjaardag;
• Extra kostuumbroek halen;
• Naar de kapper;
• Na-de-uren projectje voor 't werk afwerken;
• Gasten toilet betegelen (god knows  how ...);
• Gang schilderen;
• Voortuin leegmaken en afwerken;
• Racebaan maken ...

Iemand die me wil helpen?

5h30, wekker, ... verdorie, ik wil nog niet opstaan ...

StuBru in de auto, doodergeren aan individuen die volgens mij hun rijbewijs gekocht hebben. No way dat zulke loosers ooit een rijexamen tot een goed einde hebben gebracht ... Zeker die vrouw in haar donkerblauwe VW Touran, die het nodig vond om op 2 meter achter me te rijden, de ganse E19 lang, tegen 70km/h tot 140km/h ... Als ze echt sneller wil gaan dan wat mogelijk is op de weg, waarom neemt ze dan niet het vliegtuig tussen Deurne en Zaventem?

Nieuws: "Turkse jongeren komen in Brussel op straat en schoppen relletjes ..." Wablief? Hoor ik dat goed? Beste lezer (mocht die er al zijn), voor u zit de meest verdraagzame mens van België, en ook de verdediger van alle mensenrechten en bla bla bla ... Maar als ik dit hoor, dan zou je die jongeren toch gewoon een schop onder hun kont geven!!! Omdat er internationale problemen zijn in Turkije met de Koerden in Irak, moeten ze toch niet in BELGIE (idd, zolang dat nog zou bestaan ...) keet komen schoppen? En dan maar schrikken als de autochtonen zich onverdraagzaam opstellen ... Dat ze verdorie naar Turkije gaan vechten, MAAR NIET HIER!! Wat hebben WIJ hen misschien misdaan ...?

 Als er iemand is die dit WEL begrijpt, zou je het me dan even willen uitleggen, want dit gaat mijn IQ van 138 te boven ...

Soit, hopen op een positievere evolutie tijdens het volgend etmaal want ik begin stilaan te stressen ...

Aan die knoert die vanmorgen in zijn Volvo V50 iedereen van de baan probeerde te duwen op de E19 rond 7h25 in de buurt van Mechelen Zuid, door niet pinkend van het meest linkse over de middenstrook naar het meest rechtse rijvak en terug zigzaggend te proberen een halve auto in te halen:

GET A F****ING LIFE!!!

Als je graag dat van jouw op het spel zet: doe maar, rijdt voor mijn part van een brug, MAAR LAAT ANDERE MENSEN ONGEMOEID!!!!

En dat ik je morgen niet meer tegenkom ...

PS Lang leve de GSM met fototoestel: volgende keer staat hij erop ...

Aan degene die denken dat ze me kennen, AS IF!!!!!

Niks of niemand, tenzij misschien mijn eigenste vrouwtje, en misschien ook die ene, die ik misschien een heel klein beetje van mijn ziel heb laten zien in een onbeholpen moment.

Ik ben de grootste acteur aller tijden. Mooi zijn, lief zijn, vriendelijk zijn, lachen, gibberen, praten, helpen, ... Allemaal superieure acteerprestaties.

Ze zien niet:

• hoe lelijk ik me voel
• hoe grondig ik sommige(n) dingen haat en veracht
• hoe ik bij momenten de papierversnipperaar wil loslaten op bepaalde individuen
• hoe sommige lachen alleen maar verdriet verbergen
• hoe gibberen mijn meest gewaardeerde camouflage-techniek blijkt te zijn
• hoezeer ik houd van de stilte en eenzaamheid
• hoe erg ik het vind dat ik niet geholpen word
• ...

Ik ben niet wie ik ben, ik ben anders dan wat ikzelf soms wil geloven. Wat houd ik soms niet van mezelf ...

Niet, neen, nooit, verdriet, stilte en radeloosheid, the story of my life!

...

Neen, niet de grap "Hoe lang is een chinees?" Vind dat trouwens niet eens een leuke grap.

Ik krijg daar soms de klerelijer van, de sociale druk om sommige dingen grappig te vinden, of not-done, of een must ...

Vb, neem nu Emma op TV. Al die heisa, al die tralala. Sommigen (de zogenaamde echte critici) vinden dit rommel en waste of tax money. Ewel, ik zal u zeggen: als je van 's morgens 5h30 op bent om dan om 7h op uw werk te arriveren, waar je doorwerkt tot 17h30 - 18h30, om dan terug naar huis te bollen, om dan samen met je vrouwtje het eten te maken (allemaal vers natuurlijk, want BIO is IN), en na gegeten te hebben, ook nog eens  traditioneel mag afwassen aangezien wij nu eenmaal NIET de winnaar zijn van de 100mio EUR, ewel, DAN beste mensen (oei ... dat was net iets te veel Frank Deboosere ...), dan heb je wel eens goesting om languit in je zetel te vallen, en naar Emma op TV te kijken. Niet diepgaand genoeg? I couldn't care less na zo'n dag, zelfs een aflevering van Sesamstraat zou ik best kunnen apprecieren ...

Trouwens een verademing, zo een beetje nieuw bloed op TV, dat bovendien ook nog kan acteren. Dus ... chapeau Lieve Vercauteren!

Maar goed ... wat ik eigenlijk wilde zeggen --> hoe lang is het nu al geleden? Meer dan 1 jaar als ik me niet vergis. Voornaamste reden: effe afstand genomen, en andere blog begonnen, meer gedachten, hersenspinsels. Je vindt hem op http://uithetlevengegrepen.blogspot.com.

Zal zowiezo proberen om deze niet volledig uit het oog te verliezen.

Who knows ...

Alles staat stil

Maar toch weer niet

Ik hou van de weemoedigheid van het weer

Een schitterend excuus

Donkergrijs

Hoofdpijn

Moe

Moe

Een down-dagje, een dipje, een "waarom-toch-nu-"moment ...

Maandag dus.

Energie die nog niet genoeg was om een lampje van 0,005watt te laten branden.

Flash! AHA-ervaring!

Film?

Euheu, ok

Makkelijk en toegankelijk?

Tuurlijk

Buitenspel dus!

Leuk, melig, onderhoudend.

Teamspirit was leuker, meliger, onderhoudender.

Het is Jan vergeven. Hij doet het toch maar weer!

Who cares!

2h vrij van gedachten

2h vrij van hersenspinsels die niet ontward geraken

Dank u film

De nacht werd draaglijk

Neen! Geen schrijffout!

Na wat writersblocks, emotionele buien, vreetfestijnen en wat is er nog zoal gebeurd de afgelopen 2 weken ..., wordt het hoog tijd om nog eens een deftige post te maken. Dat dacht ik dus bij mezelf toen ik deze morgen achter mijn scherm ging zitten wachten tot er spontaan een of ander meesterwerk zou op verschijnen.

En gewacht heb ik! Ik heb in mijn hele leven meen ik nog nooit zo lang gewacht als vandaag. Dan reken ik wel even niet mee die keer toen ik eindeloos gewacht heb bij de dokter die mijn afspraak 3u later dan "afgesproken" hield. Waarvoor dient een afspraak eigenlijk? Ik kan mij ... neen, da's een discussie voor later.

Wachten dus!

Terwijl uw dierbare dus zijn tijd nuttig aan het besteden was met wachten, realiseerde ik me dat wachten soms heel lang duurt. Nog nooit eerder bij stil gestaan eigenlijk. Waarschijnlijk heeft die geleerde met zijn warrig haar en rond brilleke er iets mee te maken. Ons Einstein-brain! Ah ja, want 20 minuten wachten, lijkt eindeloos langer te duren dan 20 minuten iets doen wat je leuk vindt, vb 20 min in een concert van Clouseau, 20 min een boek lezen, 20 min een aflevering van Het Eiland volgen, ... Zo'n 20 min vliegen voorbij! Voila! De relativiteitstheorie in praktijk!

Moegestreden van het wachten, what's in a name, op Godot dan maar zelf de virtuele pen vastgenomen. Dat doet mij eraan denken dat ik dringend een nieuwe computerbak nodig heb, want deze kan zelfs niet eens een essay schrijven voor mij ...

Nu ga ik een geheim prijsgeven, maar het is voor het goede doel: als ik het echt echt echt niet meer weet, dan is er nog de ultieme ontsnappingsroute: scrhijven over wat je gedroomd hebt! Dus aan de slag maar ...

Ben ik ziek? Zijn er werkelijk onnoemelijk veel kosten aan mij? Hoe abnormaal kan een mens eigenlijk zijn? Bestaat daar een schaal voor van 1 to 7.5? Zou ik dan 7.25 scoren? Moet ik scoren? Ben ik competitiegericht? Welke competitie? Ik doe niet eens aan sport! Welke sport? Zelfinschatting!

Ja, daar ben ik goed in, zelfinschatting! Ik schatte dus voor mezelf in dat ik ofwel niet gedroomd heb vannacht (dan scoor ik toch wel 6.5 denk ik), ofwel dat ik mijn droom niet herinner (dan scoor ik toch wel 7.1 denk ik). Maar is dat eigenlijk allemaal zo belangrijk? Moet ik dromen? Moet ik ze herinneren? Wie wordt daar nu beter van?

En tous cas, mijn ultieme reddingspoging is mislukt ...

De writersblock-story continues ...

Sorry, maar voor vandaag dan maar geen post.

Ga nu nog maar wat niksen ...

Terug van weg

Weg was heel ver

Wilde ik wel terug?

Wilde ik wel weg?

Ik weet het niet meer

Weten doe ik nooit

Waarom

"Waarom wil iedereen net deze avond naar het Wijnegem Shopping Center komen? Hebben al die mensen nog niet pakjes gekocht?"
 
Die vraag stelde ik me gisteren. Want ja, uw nederige dienaar had natuurlijk zelf zijn lijstje nog niet afgewerkt, en had er dan niet beter op gevonden om zijn geluk te beproeven in dit reuzendoolhof van winkels, eetgelegenheden, niet-werkende roltrappen, krijsende baby's, slakken, en ga zo maar door.
 
Slakken, zwijg me er van! Het begon al toen ik binnenkwam. Alles zat mooi uitgestippeld in mijn hersenpan: parkeren op +2, dan direct binnengaan op 1ste verdieping aan Bart Smit, om dan direct naar mijne winkel te gaan. 40 meter! Ik zweer het je, 40 meter MAXIMUM, gaf de kilometerteller op mijn benen aan. En JAWEL, 5 minuten, ik zweer het je nog harder, 5 domme minuten heb ik daarover gedaan!!!
 
Stel je eens voor: 40 meter, dat is minder dan de afstand tussen 2 verlichtingspalen op de snelweg, dat is maar 8 voetbalgoals naast elkaar, dat is godbeterd slechts 21 personen met mijn lengte achter elkaar gelegd ... En dan 5 minuten slenteren, stoppen, uitwijken, versnellen, vertragen, heel hard remmen, struikelen, ongewenste contacten, ... Gaat die naar links? Dan ik naar rechts. VERDORIE, die gaat ook naar rechts. Wat is dat? Een staking? 5 mensen naast elkaar, op hun dooie gemakje, zo een volledige gang versperrend al etalage-kwijlend ...
Winkelen? Oh neen, stress, opwinding, oorlog in mijn hoofd. Ik zal me haasten! Was IK niet voor die persoon aan de kassa? Waarom steken mensen altijd voorbij aan de kassa? Waar is die elementaire beleefdheid? JA MENEER, ik HEB gezien dat jij een lekker ijsje aan het eten bent, maar moet je dat nu echt bijna over mijn jas uitsmeren?
 
Wat is de zin? Waarom? Waarom?
 
En toen wist ik het weer ... ik wilde gewoon een kleine attentie voor mijn allerliefste schatje ...
 
Met plezier heb ik daarna de rest van deze winkel-martel-avond ondergaan ...
 

Wat helpt een mooi uitziende blog
 
als je je niet goed in je vel voelt
 
als je weer in een eindeloze dip schijnt terecht te komen
 
als de hele wereld je kan gestolen worden
 
als je de aardkloot wil stilzetten om alles terug op een rijtje te zetten
 

Oh dierbaar zwarte goud
 
Gelukkig heb ik jou in mijn leven
 
Zonder je loopt hier alles fout
 
Maar met je, loop ik hier te beven

Zaterdagavond, rond een uur of zeven ...
Neen neen serieus, echt zaterdagavond rond een uur of zeven. We zaten in de auto, toen plotseling een of ander symbooltje ging branden op het dash-bord: een autootje met een klein lichtje links vooraan.
 
Help, stress, paniek, chaos, in mijn hoofd en in de auto. Herpakken je Kurt, komaan herpak je!!
Mijn rijke auto-ervaring  (euh .. yeah right) leerde me dat het waarschijnlijk mijn koplamp moest zijn die het begeven had. Toen we dan eindelijk waren waar we moesten zijn, bleek dat mijn mannelijke intuitie (in de mate dat dat uberhaupt bestaat natuurlijk) me niet in de steek gelaten had.
 
Bijna uitgedoofd als een kaars die veel te lang gebrand heeft, ging het standlicht tot het uiterste om toch nog licht in de duisternis te brengen. Helaas ... daar kan je in deze herfst-winter-donkere nachten niks mee aanvangen.
 
Maandagavond, rond een uur of vier ...
Vroeger doorgegaan op het werk om mijn voiture in orde te maken met onze rijkelijk gevulde wetboeken. Garage was amper op een kwartiertje rijden. FOUT DUS!!
Een of andere aftandse en uit het plastoceen geplukte vrachtwagen had besloten er de brui aan te geven, midden op een kruispunt. Mijn kwartiertje werd al snel een uur en een kwartier.
 
Gevolg 1: garage zo dicht als een deksel van een bokaal krieken
Gevolg 2: vandaag opnieuw mijn werkdag vroeger onderbreken (... en wat vind ik DAT toch jammer)
Gevolg 3: alweer een dag extra kans dat de blauwhemden me absoluut toch nog eens met aandrang willen herinneren om het lampje zo snel mogelijk te vervangen. WAT DACHT JE DAT IK AL 2 DAGEN AAN HET DOEN BEN!

Een mens zou voor minder gaan flippen ...
 
Ga ik net een kop zwarte troost halen, kom ik terug binnen in mijn bureau, hangt daar een mensaap buiten tegen mijn raam!!!
 
Ik wrijf eens in mijn ogen, want ja, inderdaad niet zoveel geslapen vannacht (... je moet maar naar het voetbal willen kijken natuurlijk ...), ... en hij hangt er nog.
 
Gelukkig merk ik op dat hij een zemelap en een aftrekkertje bijheeft, wat mij toch wel doet vermoeden dat het misschien toch niet gaat om een zeldzaam bijna uitgestorven dierenras, maar om de plaatselijke ramenlapper.
 
...
 
Misschien tijd voor een goeie straffe kop koffie ...

Oef
 
Things start to fall into place ... Gemoedsrust begint eindelijk terug te komen ...
 
Humor, lachen, plezier maken, zit er nog niet in, maar dat zal ook wel terug komen.
 
Het waren een harde 4 dagen.
 
Maar we staan niet meer alleen.
 
Voor wie dit Chinees is, jammer en sorry, heb het gewoon nodig om iets van me af te schrijven.
 
"May the force be with you!"

Waarom is iedereen (mezelf incluis) altijd zo enthousiast over het weekend?
 
Radeloos, machteloos, ongelukkig ... soms kan zo'n weekend meedogenloos zijn.
 
Het enige wat ons overeind houdt, is de hoop op beter ...
We moeten wel ...

Romantisch als een rode roos bij maneschijn
 
Lief als een knuffelbeer voor zijn baby-kameraad
 
Zacht als een de wolle vacht van een klein konijn
 
Mooi als 1000 druppels lentedauw bij dageraad
 
Zoveel, maar nooit genoeg superlatieven in een rij
 
Zo is mijn schatje ... zo van mij

Alle groenten nog aan toe!
 
Volgens een artikeltje uit de Standaard blijkt sla een uitstekend aphrodisiacum! Ik heb dus duidelijk mijn beroep gemist, en had groenteboer moeten worden ... In een volgend leven misschien?
 
Het zou natuurlijk wel een leuk zicht zijn: sla als ontbijt, een slaatje "gezond" als lichte lunch, 's avonds een dineetje gebaseerd op slasoep, sla-puree met een sla-mousse als nagerecht. En dan in de zetel voor TV, de zak chips vervangen door een zak ... sla natuurlijk!
 
Neen, ik hou wel van de natuur, maar ZO GROEN ben ik nu ook weer niet, en ben niet van plan het te worden.
 
Waarom komt de wetenschap niet eens met de bevinding dat nootjes van Duyvis een libido-verhogend effect hebben? Ik zou met plezier een duivels voedingspatroon kunnen aanhouden ...
 
Stof tot nadenken ... misschien moet ik zelf maar eens achter de bewijzen gaan ... want
"The Truth Is Out There"!